گل مژه

گل مژه
گل مژه عبارت از تشكیل دملی در سطح و یا داخل پلك در بیخ مژه هاست. گل مژه معمولا برآمدگی كوچك و قرمز رنگی است كه در اثر عفونت بروز می كند و اگر به طور صحیح و مناسب درمان نشود، ممكن است دوباره عود كند.
درمان :
كمپرس با آب گرم می تواند به تخلیه و خشك شدن سریعتر گل مژه كمك كند.برای این كار فرد باید یك تكه پارچه تمیز را درون آب گرم قرار دهد، سپس آن را خارج كرده و آب آن را بگیرید و بعد به مدت ۱۰ الی ۱۵ دقیقه آن را روی چشم قرار دهید.به مدت سه تا چهار روز و تقریبا چهار نوبت در روز باید این كار را انجام شود و هر بار از یك تكه پارچه تمیز و جدید استفاده شود.
از فشار دادن یا تركاندن گل مژه جداً پرهیز كنید. چون با این عمل ممكن است باعث گسترش عفونت به قسمت های دیگر و بروزمشكلات دیگر شوید.به علاوه برای كمك به از بین رفتن عفونت و پیشگیری از بروز مجدد گل مژه می توان طبق تجویز پزشك از آنتی بیوتیك استفاده كرد.

تبخال چشمي

تبخال چشمي

تبخال چشمي يک عفونت عود کننده ويروسي است که ناشي از آلودگي با ويروس تبخال ساده است. اين بيماري شايع ترين علت کوري ناشي از بيماري هاي قرنيه اي در آمريکاست در حاليکه در کشورهاي جهان سوم و از جمله ايران شايع ترين علت کوري قرنيه اي، بيماري تراخم است؛ گرچه تبخال چشمي در ايران نيز شايع است. بر اساس مطالعات موجود، اگر فردي يکبار دچار تبخال چشمي شود، به احتمال 50% شانس عود دارد. اين گرفتاري مجدد ممکن است هفته ها يا حتي سالها پس از گرفتاري اوليه بروز کند.
تبخال چشمي مي تواند توليد يک زخم دردناک روي پلک و يا سطح چشم کند و باعث التهاب و ورم قرنيه شود. درمان سريع با داروهاي ضد ويروس از تکثير ويروس و تخريب سلولهاي اپيتليال قرنيه ( لايه سلولهاي سطح قرنيه ) جلوگيري مي کند. بهر حال عفونت مي تواند به لايه هاي عمقي تر قرنيه منتشر شده و باعث گرفتاري شديد تر يعني گرفتاري استروماي قرنيه (بستر قرنيه ) يا در اصطلاح کراتيت استرومايي شود که منجر به فعال شدن سيستم ايمني بدن و تهاجم آن به قرنيه و انهدام سلول هاي استروماي قرنيه مي شود. درمان کراتيت استرومايي (عفونت بستر قرنيه ) نسبت به گرفتاري سطحي قرنيه مشکل تر است. حملات عود کراتيت استرومايي مي تواند منجر به اسکار (نسج جوشگاه) قرنيه شود که باعث کدورت قرنيه، کاهش بينائي و حتي کوري مي شود.
تبخال چشمي مثل ساير عفونت هاي تبخالي (هرپسي) قابل کنترل است. حدودا 400000 نفر از مردم آمريکا سابقه گرفتاري با تبخال چشمي را دارند و سالانه 50000 مورد جديد ديده مي شود که 25% موارد آن از نوع کراتيت استرومايي است. در ايرا ن نيز عفونت هاي تبخالي چشم شايع است ولي متأ سفانه در ايران آمار دقيقي از اين بيماري در دست نيست. در يک مطالعه وسيع، محققان دريافتند که ميزان عود تبخال چشمي طي يک سال 10%، طي دو سال %23 طي 20 سال 63% درصد است.معتقدند که بعضي از فاکتورها نظير: تب، استرس، نور خورشيد و ضربات باعث عود تبخال مي شود.

ناخنک

ناخنک
ناخنک بافت ارغواني رنگ مثلثي شکلي است که در روي سطح چشم، در گوشه قرنيه رشد مي کند. بعضي از انواع ناخنک در طي زمان رشد تدريجي دارند؛ در صورتي که رشد بعضي از انواع آن پس از مدتي متوقف مي شود. به ندرت ممکن است ناخنک به حدي رشد کند که جلوي مردمک چشم را بگيرد.
علل ایجاد:
ناخنک در آب و هواي آفتابي و در گروه سني 20 تا 40 سال شايع تر است. دانشمندان علت واقعي ايجاد ناخنک را نمي دانند. بهر حال از آنجاييکه اکثر افرادي که ناخنک دارند، زمان زيادي از اوقات خود را در فضاي بيرون مي گذرانند، بسياري از پزشکان معتقدند که اشعه ماوراء بنفش نور خورشيد ممکن است در ايجاد آن دخيل باشد. لذا در مناطقي که نور آفتاب شديد است؛ استفاده از عينک محافظ، عينک آفتابي و يا کلاه لبه دار توصيه مي شود. در بعضي از مطالعات نيز شيوع ناخنک در مردان بيشتر از زنان گزارش شده که ممکن است بدليل تماس بيشتر مردان با اشعه ماواراء بنفش نور خورشيد باشد.
درگذشته ناخنک به عنوان يک بيماري پيشرونده به حساب مي آمدو براي جلوگيري ازرشدناخنک روي قرنيه وکاهش خطر عود حتي در مراحل اوليه، عمل جراحي انجام مي شد. اکنون اين طرزبرخورد تغيير کرده وتصميم بر جراحي ناخنک براساس نماي ضايعه: رشد روي قرنيه،پيشرفت، فاکتورهاي خطر زا،علايم وسن بيمار ميباشد.به هر حال ،ا گر چه بر روي معيارها توافق عمومي وجود دارد؛ مناسبترين نحوه درمان وروشهاي جراحي مو رد بحث بوده و هنوز در مر احل ارزيابي هستند.
درمان:
روشهاي درماني مختلفي براي ناخنک وجود دارد ولي براي رسيدن به نتايج قطعي و رضايت بخش بايد از تکنيکهاي متعدد استفاده کرد. جراحي موثرترين درمان براي ناخنک مي باشد ؛اما فقط بايد در مواردي که واجب باشد، انجام شود.
دردرمان ناخنک بايد چهارگروه درماني را مشخص کنيم:
1_ درمان طبي
2_ درمان بااستفاده از روشهاي شيميايي و فيزيکي
3_ در مان جراحي
4_ درمانهاي کمکي
1- درمان طبي :
در قرون گذشته درمان طبي شامل تجويز موضعي محلولهاي گياهي براي جلوگيري از پيشرفت ناخنک يا براي تشکيل اسکار(جوشگاه) بعد از جراحي ضايعات بوده است. به هر حال هيچ نوع درمان طبي نتايج کافي وطولاني مدت نمي داد. در فرمهاي ملتهب ناخنک،با تجويز موضعي کورتيزون درجاتي از تأثيردرماني ديده مي شود. اما درپيشرفت کلينيکي بي تاثير است. دردرمان انواع ملتهب ناخنک و پينگکولا قطره هاي چشمي ايندومتاسين درمقايسه با قطره هاي چشمي دگزامتازون تاثير درماني بهترواحساس ناراحتي کمتري دارند. اين پروتوکل شامل تجويز شش مرتبه در روز براي 3 روز وبدنبال آن چهار مرتبه در روز به مدت 11 روز ميباشد. بنابراين قطر ه چشمي ايندومتاسين به عنوان داروي خط مقدم در درمان ناخنک وپينگکولاي ملتهب يا در موارد منع استفاده کو رتيزون موضعي ميباشد.
2-درمانهاي شيميايي/ فيزيکي :
براي انهدام بافتهاي فيبرو -واسکولار زير ملتحمه اي وسلولهاي ناخنک در گذشته ا ز مواد شيميايي يا روشهاي فيزيکي استفاده شده است.اين روشها براي درمان ناخنکهاي کوچک جايز ميباشد.نتايج اميدوار کننده نبوده و بسياري از اين تکنيکها منسوخ شده است.
3- درمان جراحي :
آگاه کردن بيمار از اهداف جراحي و نتايج احتمالي، زيربناي جراحي است . در توضيح به بيمار، درصد موفقيت عمل نيز بايد بيان شود و درمورد اين مطلب که طبيعت ناخنک توام با احتمال عود است و ناخنک عود کننده نسبت به ناخنک اوليه ممکن است وخيم تر باشد ، بايد توضيح کامل داده شود. جراحي درمان انتخابي براي ناخنک اوليه و عودکننده است ؛ و تکنيک هاي متعددي از برداشتن ساده تا تکنيک هاي پيچيده با پيوند غشاي مخاطي و کراتوپلاستي (پيوند قرنيه) وجود دارد. انتخاب تکنيک به هدف نهايي و شدت نماي بيماري بستگي دارد .
عمل جراحي درناخنک هاي کوچک که فقط مرز قرنيه را درگير کرده و باعث کاهش بينايي يا تحريک نمي شوند ،باهدف زيبايي انجام مي شود.اين عمل اغلب به درخواست بيمار صورت مي گيرد. هدف از جراحي برداشتن سر ناخنک و ترميم ملتحمه با بهم رساندن لبه هاي زخم است. زمانيکه عمل به طور صحيح انجام شود ، عود نادر بوده و نتايج زيبايي عالي است.
در ناخنک هاي پيشرفته تر، بخصوص در انواع پيشرونده که پيشرفت ضايعه منجر به رسيدن و تهاجم به ناحيه اپتيکي مي شود ،جراحي لازم است. جراحي به دو منظور انجام مي شود:برداشت ضايعه و جلوگيري ازظهور مجدد بيماري . در اين گروه از بيماران برداشت ساده به دليل خطرعود بالا که در80 %موارد اتفاق مي افتد ،انديکاسيون ندارد.
درناخنک هاي بزرگتر، زمانيکه ناحيه ا پتيکي مورد تهاجم قرار گرفته ،جراحي براي بازگرداندن بينايي هميشه ضروري است . هدف از جراحي ؛ برداشتن ناخنک از روي قرنيه، کاهش عود، درمان ناحيه اپتيکي و در خيلي از موارد ترميم ملتحمه بدليل برداشتن بافت فيبرو- واسکولار (همبندي - عروقي) زير ملتحمه است.
4- درمانهاي کمکي :
درمانهاي کمکي شامل : استفاده از داروهاي ضد ميتوزي (ميتو مايسين C) ، پيوند اتولگ سلولهاي بنيادي Stem Cells از ليمبوس چشم خود فرد و استفاده از پرده آمنيوتيک جنين است.
در حال حاضر ، برخورد ما با ناخنک محتاطانه است و فقط زماني مداخله جراحي مي کنيم که دلايل کافي داشته باشيم و علائم باليني واضح دال بر پيشرفت ناخنک وجود داشته باشد.